Φτάνει πια αυτή η εξασκησιακή, αποδυναμωτική λογοθεραπεία που δημιουργεί εξάρτηση από τον λογοθεραπευτή και οδηγεί σε μαθημένη αβοηθησία. Ας αναλάβουμε θεραπευτικό ρόλο χτίζοντας θεραπευτικές συμμαχίες που ενδυναμώνουν τα μέλη τους να αξιοποιήσουν το επιτυχημένο τους παρελθόν, τις δυνάμεις και την ειδημοσύνη τους, για να πετύχουν τις αλλαγές που επιθυμούν.

Κάθε πρόσωπο που τραυλίζει είναι διαφορετικό, όπως διαφορετικός είναι και ο τραυλισμός του. Για αυτό άλλωστε δεν υπάρχει μία θεραπευτική προσέγγιση ή ένα πρόγραμμα θεραπείας για όλους. Όπως μία θεραπεία δεν είναι για όλους, έτσι και ένας λογοθεραπευτής δεν είναι για όλα.

Ο David Luterman προτείνει ένα άλλο είδος θεραπευτικής σχέσης. Μια αλλαγή τρόπου σκέψης και κλινικής στάσης. Αλλαγή δύσκολη γιατί προσκρούει σε στερεότυπα και καλά εδραιωμένες πρακτικές αλλά και εφικτή αφού περνά από την απόφαση του λογοθεραπευτή να αναλάβει την προσωπική ευθύνη να την υιοθετήσει.