Οι “Αποχρώσεις του Τραυλισμού”, είναι το θέμα της φετινής παγκόσμιας ημέρας ενημέρωσης για τον τραυλισμό. Το θέμα ακολουθείται από το ερώτημα “ποια είναι η δική σου απόχρωση;”, προτρέποντας όλους μας να σκεφτούμε τη δική μας ιδιαίτερη εμπειρία με τον τραυλισμό, σαν πρόσωπα που τραυλίζουν, σαν θεραπευτές, σαν ακροατές ή συμμέτοχοι στην επικοινωνία με τα πρόσωπα που τραυλίζουν.
Το μυαλό μου έκανε διάφορους συνειρμούς:
Τα πρώτα μου παιχνίδια ήταν τσίγκινα και κουρδιστά. Όταν ήρθε το πρώτο αυτοκινητάκι με μπαταρία, σε φανταχτερό κόκκινο χρώμα, ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος. “Έπαιζε” για ώρα, κινούμενο διαρκώς με έναν ιδιαίτερο μηχανισμό αποφυγής εμποδίων στις ρόδες που τώρα μου θυμίζει τον τραυλισμό. Σε κάθε πρόσκρουση ο μηχανισμός επέτρεπε στο αυτοκίνητο να κινηθεί προς τα πίσω και μετά πάλι προς τα εμπρός, αλλάζοντας κατεύθυνση. Σαν τις λέξεις που κολλάν και σε εμποδίζουν να προχωρήσεις, κάνεις πίσω για να πάρεις φόρα, να τις αλλάξεις και να ξαναπροσπαθήσεις. Δεν λες αυτό που θες, σαν το αυτοκινητάκι που περιπλανιέται χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Το φανταχτερό κόκκινο χρώμα αυτού του παιχνιδιού ήταν το πρώτο που μου ‘ρθε στο μυαλό να το συνδέσω με τον τραυλισμό.
Τα αυτοκινητάκια αυτού του είδους κατέληγαν σ’ ένα αυτοσχέδιο διαλυτήριο με στόχο την “εξόρυξη” του πολύτιμου περιεχομένου που λεγόταν “μοτεράκι”. Το “μοτεράκι” είχε πολλές χρήσεις αλλά μία από αυτές, η πιο εντυπωσιακή, ήταν να το βάζω να γυρίζει έναν δίσκο με χρώματα που κόλλαγα πάνω του για να αναπαράγω το γνωστό πείραμα του Νεύτωνα. Ο δίσκος γύριζε επιταχυνόμενος και τα χρώματα σταδιακά αναμιγνύονταν και αναδυόταν το λευκό.
Σε δεύτερη σκέψη, λευκό είναι το χρώμα που θα έδινα στον τραυλισμό. Συμπεριλαμβάνει όλα τα χρώματα και αποχρώσεις, όλους τους ιδιαίτερους, μοναδικούς τραυλισμούς των προσώπων που τραυλίζουν. Η οργανική προδιάθεση του στόματος να κολλά είναι πίσω από τον τραυλισμό κάθε παιδιού ή ενηλίκου. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα που συσχετίζονται γύρω από ένα επεισόδιο τραυλισμού είναι ιδιαίτερα για κάθε άνθρωπο. Ιδιαίτερος είναι και ο αντίκτυπος που έχει στη ζωή του καθενός ο τραυλισμός. Σε μεγάλο βαθμό σκέψεις, συναισθήματα και αντίκτυπος είναι ετεροκαθοριζόμενα από τις κοινωνικής αντιλήψεις και τα στερεότυπα για τον τραυλισμό. Από τη μειωμένη συναίσθηση ότι όλοι είμαστε ομοίως νευροδιαφορετικοί και επομένως η ομιλία με τραυλισμό του κάθε μοναδικού ανθρώπου έχει τη θέση της στο ευρύ φάσμα των διαφορετικών ομιλιών. Σε αυτή τη θεώρηση το λευκό συμπεριλαμβάνει όλες τις αποχρώσεις του τραυλισμού, αναδεικνύει και αντιπροσωπεύει αυτό που είναι κοινό σε όλες τις αποχρώσεις, το πρόσωπο.
Θέλω να ακούω το πρόσωπο που τραυλίζει αφιλτράριστα. Να αφήνω το νόημα των λόγων του να με διαπερνά. Να συναντώ το πρόσωπο, όχι την κατάσταση που βιώνει.
Το λευκό χρώμα αντιπροσωπεύει στο μυαλό μου και την πλήρη ανάκλαση. Την ανάκλαση χωρίς φίλτρο, χωρίς απορρόφηση, χωρίς προκατάληψη για το τι αφήνω ή δεν αφήνω να με διαπεράσει. Συχνά φιλτράρουμε τα λόγια του προσώπου που τραυλίζει με τα φίλτρα των κοινωνικών στερεοτύπων. Δίνουμε χρώμα στην εμπειρία του προσώπου που τραυλίζει αντανακλώντας επιλεκτικά πεποιθήσεις, προκαταλήψεις, εσφαλμένες αντιλήψεις. Δίνουμε ερμηνείες και οδηγίες και αντιδρούμε με μικροεπιθετικές συμπεριφορές: “Άγχος είναι, τι φοβάσαι, όλοι τραυλίζουν, μια χαρά τα είπες, μην βιάζεσαι, πάρε το χρόνο σου, μπράβο δεν τραύλισες καθόλου!”.
Θέλω να ακούω το πρόσωπο που τραυλίζει αφιλτράριστα. Να αφήνω το νόημα των λόγων του να με διαπερνά. Να συναντώ το πρόσωπο, όχι την κατάσταση που βιώνει. Να ανακαλύπτω δυνάμεις, ικανότητες, την επιτυχημένη πλευρά του εαυτού του και να την αντανακλώ πίσω αφιλτράριστη καθαρή χωρίς χρώμα. Αυτός είναι ο προσωπικός, καθημερινός, επαγγελματικός μου αγώνας.